Terminaal zieke patienten in Dongen kunnen niet in hospice terecht door zorgverzekeraars. Dát artikel trok mijn aandacht.
De praktijk (en plannen om deze nog verder om zeep te brengen) van palliatief terminale zorg thuis dringen langzaam maar zeker tot steeds meer patiënten, mantelzorgers en burgers door.
Zorgverzekeraars wijzen met het vingertje naar het tekort aan zorgprofessionals als schuldige (en nog veel mensen geloven dat).
Vrijwel nooit wordt er gesproken over de zorgplicht die zorgverzekeraars hebben. Dat is de verantwoordelijkheid die ze volgens de wet hebben om voldoende zorg in te kopen. Om de omvang en kosten van die inkoop te beteugelen sluiten zorgverzekeraars met een aantal organisaties contracten af (de gecontracteerden).
Bij de gecontracteerden stellen zorgverzekeraars vervolgens omzetplafonds in (je mag maar xx uren zorg geven per jaar die voor vergoeding in aanmerking komt). Dus op=op… (lijkt wel een aanbieding op de markt)
Dan de ongecontracteerden… die bestaan in de ogen van de zorgverzekeraar eigenlijk niet. Voor zover ik hoor en zie wordt hen het leven zuur gemaakt, er lijkt sprake van een actief ontmoedigingsbeleid.
Is, met wachtlijsten om rustig te gaan sterven, het dieptepunt nu bereikt?
Ik mag het hopen, dit artikel laat duidelijk zien dat er sprake is van onwil. Nog even en we moeten net als bij de slager een nummertje trekken om te menswaardig te mogen sterven.
En waag het niet om de schuld te geven aan het tekort aan zorgprofessionals!
DISCLAIMER
Alle informatie en/of artikelen mogen alleen gedeeld worden met bronvermelding. Verwijzing naar dit kennisplatform en auteur Marjet Veldhuis.
