Je weet wat er de komende periode gaat gebeuren.
Onderstaande bijdrage schreef ik in 2019, maar is actueler dan ooit. Kiezen we nu weer voor de systeemgerichte-weg of hebben we het lef om de mensgerichte weg te bewandelen?
‘KWETSBAAR is op dit moment het toverwoord.
Kwetsbare kinderen, jongeren en gezinnen in dit geval. Ze zijn in volop in beeld bij allerlei actieprogramma’s vanuit diverse ministeries: Actieprogramma Zwerfjongeren, Programma/Alliantie Kinderarmoede, Manifest Samen, slim en slagvaardig kansen creëren voor minder zelfredzame jongeren, Programma Geweld hoort nergens thuis, Actieprogramma Zorg voor Jeugd en Programma Kansrijke start.
De teksten met actielijnen in deze programma’s zijn prachtig en veelbelovend. “Het in beeld brengen van…., het inzetten op…., overzichtelijker en eenvoudiger maken, ophalen van goede voorbeelden, verzamelen van kennis, ontwerpen van interventies, ontwikkelen van tools, inzetten van tools, delen van kennis, ……”
Uitvoerende organisaties
De uitvoering voor deze programma’s ligt bij een groot aantal kennis- en uitvoeringsorganisaties (Vilans, Movisie, VNG, NJI, NCJ, ……) en 355 verschillende gemeenten.
Kwetsbaar is business geworden. Het is een product en er gaat veel geld in om, iedere organisatie pakt een stukje van de koek. Maar wie heeft nu het overzicht, hoe wordt er samengewerkt en hoeveel tijd en andere overhead kost dat? Het geld voor deze programma’s komt overigens bovenop het “reguliere” geld voor deze zorg/doelgroep. En daar bovenop komt straks nog eens het geld dat het Kabinet vrijmaakt naar aanleiding van de dreigementen van de VNG.
Door de bomen het bos niet meer zien
Het grote aantal programma’s, actielijnen, organisaties en ministeries die zich met het begrip kwetsbaar bezighouden is illustratief voor het aantal hulpverleners rondom de kwetsbare mens in onze samenleving.
Deze mens is in plakjes opgedeeld: armoede, eenzaamheid, laaggeletterdheid, mishandeling, opvoeding, schulden. De mens is overgeleverd aan de willekeur van alle verschillende programma’s en hulpverleners, maar die achter die verschillende plakjes de MENS niet meer zien staan.
De aandacht voor de mens is verschoven naar de aandacht voor geld, toverwoorden en business.
Hoeveel programma’s, online-verbetertools, publicaties, boeken, trainingen, gesprekstools, handreikingen en modellen gaan we nog ontwikkelen voordat we écht iets gaan doen?
Van alle miljoenen die we in dit zorgsysteem stoppen, komt slechts een druppel in werkelijkheid bij de kwetsbare kinderen, jongeren en gezinnen terecht. Het is tijd voor wijsheid in plaats van nog meer organisaties, programma’s, kennis, tools en interventies. Dat vraagt buiten wijsheid vooral ook lef, een daadwerkelijk andere aanpak.
MENSGERICHT IN PLAATS VAN SYSTEEMGERICHT IS DE WEG
DISCLAIMER
Alle informatie en/of artikelen mogen alleen gedeeld worden met bronvermelding. Verwijzing naar dit kennisplatform en auteur Marjet Veldhuis.
