Minister Helder: “Gemeenten kunnen vanaf nu subsidie aanvragen voor een zorg-arrangeur. Deze arrangeur is als geen ander op de hoogte van het zorgaanbod en de bijbehorende procedures, en helpt cliënten daardoor aan passende zorg” (kosten € 8,9 miljoen; € 26.023 per gemeente).
Vroeger was niet alles beter en we zullen nooit weten hoe het met de zorg en de kosten van de zorg zou zijn gegaan zonder infiltratie van de marktwerking in de zorg. Toch ga ik de vergelijking met vroeger wél maken en in beeld brengen.
De organisatie van de zorg was vroeger wel eenvoudiger
Korte lijnen, de huisarts en wijkverpleegkundigen (tot 1990 kruisvereniging en gezinsverzorging, nadien thuiszorg) kenden elkaar én de patiënten én hun leefomgeving (inclusief mantelzorgers), er waren een hulpmiddelendepot en apotheek ‘om de hoek’. De professionele autonomie waarborgde dat verre weg de meeste gevallen de zorg die gegeven werd Passend, Juist en op de Goede Plek was.
Door de economische en bestuurskundige kijk op de zorg is de organisatie van de zorg inmiddels verre van eenvoudig gemaakt. De verzuchting die we horen van politici, bestuurders, beleidsbepalers en adviseurs is steevast: het is ingewikkeld… Waarbij ik steevast benoem dat het weliswaar misschien wel ingewikkeld is, maar vooral dat het ingewikkeld gemáákt is.
De verandering in beeld
Op de foto maak ik visueel (ben geen talentvolle tekenaar 😉) hoe de organisatie van de zorg de afgelopen jaren is veranderd. De professionele autonomie van de huisarts en wijkverpleegkundigen zijn geminimaliseerd. Een heel scala aan organisaties zijn inmiddels rondom de client gaan staan: Clientondersteuners, casemanagers, WMO-consulenten, mantelzorgmakelaars, mantelzorgconsulenten, mantelzorgondersteuners, vrijwilligers en nu dus de zorgarrangeur.
Is de organisatie van de zorg daar beter door geworden? Nee, de organisatie is veel ingewikkelder geworden en neemt veel tijd weg van de werkelijke zorgtijd.
Is de kwaliteit van de zorg voor de betrokken oudere beter geworden? Nee, want die ziet door alle bomen allang het bos niet meer (in alle opzichten)
Zijn de kosten van zorg minder geworden? Nee, de kosten zijn verschoven van zorgprofessionals IN de zorg (directe patiëntenzorg) naar de werkers AAN de zorg.
Nóg een pleister, dit keer in de vorm van een zorgarrangeur, op de etterende wond van de organisatie van de zorg plakken (het systeem) lost niks op. Niet zolang de veroorzaker van al die etter en pus niet wordt aangepakt. De pleister draagt slechts bij aan het verbergen van het probleem.
Meer mensen AAN de zorg zorgen voor minder mensen IN de zorg
Dit alles nog even los van het andere feit. Steeds meer mensen gaan zich met de zorg bemoeien die door steeds minder mensen gegeven wil worden. De (gecreëerde) schaarste van huisartsen en wijkverpleegkundigen wordt steeds groter, hoeveel mensen je daar ook om heen zet.
DISCLAIMER
Alle informatie en/of artikelen mogen alleen gedeeld worden met bronvermelding. Verwijzing naar dit kennisplatform en auteur Marjet Veldhuis.