Terwijl de kwaliteits-theoretici nog volle vaart doorgaan met o.a. het ontwikkelen van tools, handreikingen, spellen, onderzoeken en infographics laten maken gebeurt er in de kwaliteits-praktijk inmiddels onderstaande (een paar kleine voorbeelden).
Een verpleegkundig indiceerder
‘En weer is een week voorbij op het dossier met de vergeten vink. Client wordt gebeld waar bij de inhoud van mijn gesprek wordt geverifieerd op waarheid. Client is zwaar in paniek en raakt mogelijk zorgverlener kwijt. Het is een wanprestatie van de zorgverzekeraar dat je niet meer geloofd wordt als je medische situatie beschrijft. Met je zogenaamde zorgplicht. Tijd voor zorg korten ‘want er is vast wel ergens een sprankje zelfredzaamheid…’
Een client
‘Mijn wijkverpleegkundige werd gewoon voor schut gezet. of ze een leugenaar was en ik moest het bevestigen:
“Kunt u echt niet zelfstandig douchen? en als we een washandje om je hand binden, kun je dan je arm niet laten zakken tot je onderlichaam?”
Een huisarts
‘In de bijlage informeren wij u over de intakestop voor CZ- en Menzis-verzekerden vanwege het bereiken van het budgetplafond 2024’ (half maart 2024!)
Beschouwing
Ik heb het nu niet over de zorg die nog wél gegeven wordt. Die is door de bewonderenswaardige inzet van zorgprofessionals bij het overgrote deel kwalitatief goed (misschien weer tijd voor een applausje?)
Ik heb het over de zorg die (willens en wetens) niét meer gegeven wordt. De zorg die je dus ook niet kunt meten. Het verschil tussen theorie en praktijk.
Theorie
Als theoreticus kun je dan besluiten om die zorg gewoon NIET mee te nemen in de modellen, berekeningen en (inter)nationale vergelijkingen en naar de buitenwereld de schone schijn op te houden: niet te meten is niet weten. (100 scores van een 8 geven een 8 gemiddeld)
Praktijk
In de praktijk is dat echter niet mogelijk. Alle zorg die niet gegeven (mag) worden zijn wél zichtbaar en voelbaar in de praktijk.
Stel dat je de kwaliteit van de zorg die niet gegeven (mag) worden overal wel zo kunnen benoemen en dus een ‘nul’ mee zou geven. (100 scores van een 8 en 100 scores van een 0 geven een 4 gemiddeld).
Dan zou het resultaat van de modellen, berekeningen en (inter)nationale vergelijkingen een heel ander beeld geven.
Sluit je ogen niet voor het feit dat als ‘iets’ niet te meten is er ook niet zou zijn. Niet (direct) meetbare zaken kunnen niet in modellen worden opgenomen. Kloppen de modellen dan wel?
DISCLAIMER
Alle informatie en/of artikelen mogen alleen gedeeld worden met bronvermelding. Verwijzing naar dit kennisplatform en auteur Marjet Veldhuis.
