In Het artikel van Skipr miste het woord ‘Gecreëerde’
‘De manier waarop de langdurige zorg nu is georganiseerd, is niet langer houdbaar. Cliënten met een indicatie voor de de Wet Langdurige zorg (Wlz) hebben nu allemaal recht op verblijf in een instelling. Dit recht is niet meer realistisch door het GECREEERDE personeelstekort en het tekort aan verblijfplaatsen’
Altijd geloof ik in het goede van de mensen, maar dit is echt een hele lage zet.
De zorgprofessionals de schuld geven dat er nu geen plaats meer is voor de oudere…
Nee, NZa…
Daar heeft het door jullie gevoerde beleid voor gezorgd!
Frequentie-illusie
Eerder schreef ik al over het begrip frequentie-illusie. Kunst is om dat te herkennen, erkennen en anders te gaan denken en doen. Daarom ter informatie een klein stukje uit de eerder geplaatste bijdrage (juni 2022)
Ken je dat? Dat gevoel dat als je een bepaald merk auto wil kopen en dat je dan opeens overal dat merk auto op de weg ziet (soms zelfs nog in de kleur dat je wil)? Of je bent zwanger en opeens lijkt het alsof de halve wereld zwanger is? Het lijkt dan alsof de hele wereld anders is! Maar niks is minder waar, het komt namelijk door verschillende processen in de hersenen (het zit in je hoofd) en het heeft zelfs een naam: frequentie-illusie. Wat eerst niet belangrijk voor je was (je was onbewust), is dat nu wel. Je bent je er van bewust en daarom zie je dat nu overal omdat je hersenen op zoek gaan naar bevestiging.
De gevolgen van de frequentie-illusie
Dat geldt dus voor iedereen, óók voor alle beleidsmakers, bestuurders en andere bepalers in de zorg, kort gezegd: de bepalers. Deze bepalers komen al in de opleiding het woord ‘(kosten)beheersing’ tegen, krijgen daar het zaadje geplant en ook al veel bevestiging. Deze bevestiging wordt nog (vele malen) herhaald in hun AAN de zorg werkzame leven. Deze manier van denken beïnvloedt inmiddels alle rapporten die over kostenbeheersing geschreven worden (dat zijn er vele, elke keer weer verwijzend naar andere rapporten), alle opleidingen, congressen, vakliteratuur en de media. Kortom, grote kans dat de bepalers onbewust allerlei informatie die in strijd zijn met of anders denken over ‘kostenbeheersing’ zullen negeren.
Tot zover allemaal een hele logische gang van zaken, de bepalers zijn mensen en zo werkt het nu eenmaal. Het probleem nu is echter dat er al 40 jaar beleid gemaakt wordt rondom ‘(kosten)beheersing’, bepalers kijken met de bril van (kosten)beheersing, zoeken en vinden de bevestiging van wat ze al weten en kijken niet meer verder.
Op deze smalle wijze kijken houdt nu andere oplossingen en innovatie tegen.
