‘Als de zorg niet sneller verandert, dreigt er een zorginfarct’, zijn de woorden van één expert in een advies aan het kabinet. Jan Kremer laat daarbij alle bekende dreigingen weer voorbij komen.
Het (N)IZA, passende zorg en één expert
Het IZA is nog geen 2 jaar geleden met veel bombarie geïntroduceerd, de vaagheid van de woorden is destijds al door velen vanuit het werkveld genoemd. Maar het moest en zou doorgaan (fotomomentje, moment of fame voor de minister)
Gesproken wordt over een dreigend zorginfarct. Maar laten we eerlijk zijn: het is inmiddels een zorgstilstand en de gouden regel van tijd qua reanimeren is al lang verstreken.
De dubbele vergrijzing hangt ons al 30 jaar boven het hoofd en er zijn inmiddels tientallen wetten en regels doorgevoerd met dat als excuustruus (inmiddels is sinds 2002 de bevolking met 1,5 miljoen gegroeid, zijnde géén ouderen)
Kern van het 100! pagina’s dikke advies is volgens Kremer ‘Passende zorg’, geen wonder omdat hij daar nu net de speciaal gezant voor is. In feite is echter ‘passende zorg’ slechts één onderdeel van de verzamelbak van allerlei initiatieven vanuit VWS met de paraplu IZA.
Vanzelfsprekend komt Kremer ook met een voorbeeld uit zijn eigen ziekenhuis. Naast de cardioloog wordt nu ook de geriater betrokken bij het besluit of een oudere een nieuwe hartklep moet krijgen via de lies. Door het uitgebreide overleg tussen geriater en cardioloog nam het aantal geplaatste hartkleppen met tientallen procenten af. Tientallen procenten van hoeveel ingrepen? En hoeveel kost dat uitgebreide overleg? Welke onderzoeken en welke daarbij behorende kosten maakte de geriater? Wat vind de patiënt hiervan? Hoe zit het met ‘samen beslissen’? Is deze geriater niet veel harder nodig in het verpleeghuis en in de eerste lijn? Is het ‘zinnig’ om deze in het ziekenhuis daarvoor in te zetten? (disclaimer: soms wel natuurlijk!)
Tot zover mijn limitatieve opmerkingen. Het IZA-plan was er al één van meer dan honderd pagina’s, dit advies omvat er ook weer honderd van experts.
Mijn aanbevelingen
- Vraag het de echte experts: Betrek mensen uit de praktijk en patiënten meer bij de besluitvorming en geef hen het vertrouwen om veranderingen door te voeren.
- Stop met dure adviezen: Vermijd het vragen van dure, zelfbevestigende adviezen die uiteindelijk weinig bijdragen aan praktische oplossingen. Dit bespaart zorggeld dat beter besteed kan worden aan directe zorgverlening.
Ook benadruk ik weer de noodzaak van een pragmatische en inclusieve benadering om de zorgsector weer op de rails te krijgen en toekomstbestendig te maken.
Foto Alan Levine via PXhere.com