Om eens over na te denken…
In deze podcast met Jona Walk vraag ik, naast alles wat verder wordt besproken, aandacht voor een dynamiek die me steeds meer opvalt.
Ik merk hoe makkelijk we IN de zorg tegenover elkaar komen te staan:
zorgprofessionals, afdelingen en domeinen onderling, patiënten tegenover zorgprofessionals, en mantelzorgers die daar ergens tussenin proberen overeind te blijven.
Alsof we elkaars tegenstanders zijn. Terwijl voor mij steeds duidelijker wordt: we staan allemaal onder druk van hetzelfde systeem.
Wat me raakt, is de enorme terughoudendheid om je uit te spreken. Niet omdat mensen niets te zeggen hebben, dat hebben ze wel maar dan onderling, maar omdat de angst groot is.
Geen toeval?
En misschien is dat geen toeval: zolang wij IN de zorg verdeeld blijven, hoeft bij AAN de zorg niemand zich echt zorgen te maken dat er iets zal veranderen.
Zorgprofessionals voelen die angst: bang voor hun baan, hun contract, hun positie.
Patiënten voelen haar ook en durven kritiek niet te uiten uit angst voor minder of andere zorg.
Mantelzorgers en familieleden voelen haar eveneens, maar houden zich in omdat ze bang zijn dat er anders nóg meer op hun bordje komt.
Ook ik voel die angst regelmatig en heb ervaren dat het delen van een ander perspectief niet altijd wordt gewaardeerd. Dat het kan schuren. Dat het ongemak oproept.
Echte verandering
Maar ik geloof dat echte verandering begint wanneer we ruimte maken voor alle kanten van het verhaal. Wanneer we stoppen met mensen tegenover elkaar te zetten.
Wanneer we elkaar steunen, maatjes zoeken, en het gesprek eerlijk én respectvol blijven voeren.
Niet meer ieder voor zich, maar samen, tegen een systeem dat ons uit elkaar speelt.