moet het Zorginstituut (ZiN) hebben gedacht. We brengen het bericht in de zomer. Als de Tweede Kamer nét met reces is en de burgers allemaal in vakantiestemming zijn. Dan is de kans op ophef namelijk het kleinst.
Al bij het lezen van de eerste zin in het document, werd ik echter getriggerd. ‘Met trots bied ik u de eerste gezamenlijke pakketagenda aan voor de jaren 2023-2025’
Volgens mij is er helemaal niks om trots op te zijn. Er wordt opnieuw flink gesneden in de zorg voor de patiënt, gegeven door de zorgprofessional en betaald door de burger.
‘Iedereen wil zolang mogelijk thuis blijven wonen’, was één van de mantra’s de afgelopen jaren. ‘Thuis’ en ambulant waren de oplossing voor ‘alles’ (scheiden wonen en zorg, dure intramurale zorg, …). Dus nu blijft iedereen ‘thuis’. Maar nu is ook ‘thuis’ een probleem geworden. Wat nu?
Palliatieve zorg in de eerste lijn (als onderdeel van de gezamenlijke pakketagenda)
Vandaag ga ik kort in op één specifiek onderwerp van deze agenda, waar ik al eerder over schreef: Palliatieve zorg in de eerste lijn.
Wie had kunnen bedenken dat op dat moment ZiN en de overige partijen al nadachten over de financiering van de palliatieve zorg in de eerste lijn (lees: thuis), maar verrassend is het niet.
De vraag gesteld wordt: ‘Thuis is passend, maar legt ook beslag op schaarse arbeid. Wat weegt zwaarder?’ In het rapport weggezet onder de noemer van doelmatigheid: Volgens de principes van passende zorg wil je de zorg dichtbij organiseren, maar dit bijt met de beschikbaarheid van personeel. De handelingen kosten veel een-op-een-tijd van de verpleegkundige, tijd die wellicht efficiënter kan worden gebruikt.
Geen enkel woord over…
- Waarom er nu een tekort aan personeel is, welke rol hebben de organisaties werkend aan de zorg daar afgelopen jaren zelf in gespeeld?
- Het gebrek aan efficiëntie van de inzet van personeel door de vergaande versnippering in taken
- Het gebrek aan efficiëntie van de inzet van personeel door hen 40% van hun werktijd te belasten met administratieve taken
Nee, het is gemakkelijker om over de rug van de toch al zwaar overbezette zorgprofessional én over de rug van de doodzieke en stervende patiënt ook nog eens lekker aan de financiering van de palliatieve zorg thuis te gaan zagen.
Kortom
Eerst was de oplossing voor het probleem ‘onbetaalbare zorg’ dat iedereen thuis moest blijven wonen. Nu woont iedereen thuis… en is er weer sprake van ‘onbetaalbare zorg’. Worden er problemen geïntroduceerd voor oplossingen die men heeft bedacht?
Mijn advies
Vraag het eens aan de zorgprofessionals hoe zij het op zouden lossen. Geef die oplossing ook echt een kans. Dat kan vandaag al, maar dan moet je wel lef hebben.
