De Algemene Rekenkamer heeft de begroting van VWS voor 2027 beoordeeld. Het rapport is koren op mijn molen.
In 2027 bedragen de totale netto zorguitgaven € 118 miljard. De Rekenkamer kijkt onder andere naar de navolgbaarheid van het geld en het sturen op resultaten.
Neem bijvoorbeeld het Aanvullend Zorg- en Welzijnsakkoord (AZWA). Daarvoor is in 2027 € 794 miljoen extra beschikbaar. Van dat bedrag is € 183 miljoen als begrotingsgeld opgenomen voor onder andere preventie, sociaal domein en opleiden. De Rekenkamer constateert dat deze € 183 miljoen verspreid staat over verschillende begrotingsartikelen en niet te herleiden is.
Maar ook over de doelen is de Rekenkamer kritisch. Bij de belangrijkste beleidsprioriteiten zijn maar beperkt concrete doelen geformuleerd. De toelichting bestaat vooral uit een overzicht van voorgenomen acties. Een voorbeeld dat de Rekenkamer zelf geeft:
‘Zo streeft de minister van VWS bij het investeren in de ‘gezondste generatie’ naar een sterke basis voor de jeugd en mentale gezondheid en beoogt daarbij ‘de inzet op gezondheid en preventie minder vrijblijvend te maken’. Bijvoorbeeld door ‘het verkennen van wettelijke verankering van gezondheidstaken voor gemeenten’.
Kort gezegd: heel veel geld, maar niet altijd goed te volgen waar het terechtkomt en wat het moet opleveren.
Is zorg echt onbetaalbaar?
Tegelijkertijd horen we al jaren dat de zorg onbetaalbaar wordt. In mijn boeken en rapporten maak ik onderscheid tussen ín de zorg en áán de zorg. Niet omdat alles wat we áán de zorg hebben georganiseerd overbodig is. Maar ik wil wel weten wat het kost en wat het oplevert.
€ 118 miljard aan zorguitgaven is niet hetzelfde als € 118 miljard ín de zorg.
Dus voordat we weer gaan praten over bezuinigen, passende zorg, langer thuis en meer zelf doen, is voor mij de vraag:
Wat kost de zorg zelf en wat kost alles wat we eromheen hebben gebouwd?
Dát moeten we uitzoeken.